Yıl Yığıntısı

Uzağın körpe bir kenarı vardır uysallık için
ve yeniden coşturup ters yüz etmek için iklimi
ihmal, ihtiras ve ilhamı kanattığın soluksuz bir aşktır adı
kandırır seni çocuk kaldığında, köşede
bakışlarınla incittiğin bu yoksunluk süzülür çenenden
kuru bir iniltiye inat devam edersin
yolların ıssızlığı en güzel olanın yarasıdır
vefa ise çirkinindir daima kalbine yaslandığın

Geceden ufak olan gölgen çalar güneşini
tanıtamazsın kendini, göğün oyunlarına karışamazsın
bu eziyetin yasıdır yıllara yayar, yorar gün hep aynıyken
bir avuç yenilgiyle toparlarsın yaşının hüznünü
gitgide bulanıklaşır özlem senin aynanda
her gün başka birini bulursun koynuna yaranırken.

Yalın bir kırsın baktığın her çiçeğin sırtı dönük
hırçın bir yavru gibi bel bağlarsın güzüne güneşin
bu yabanıl duruş hiç tükenmez sende
kendine doğru alçalırsın da bir toz belirmez alnında
doğrulttuğun günah, yaşmaktır yüzündeki ahenge
azar azar döker işvesini rüyana
ve aşkından tanırsın kandığın beyazı

Yorgunluğunda beliren kırçlar göğün ikramıdır
güzelliğin anısıdır ikna eden baharları
yüzleşmekten kaçtığın gecelerin yergisidir ağına dolanan
akladığın şiirdir her tebessüme dolu yağdıran
yanı başındadır yamaç, itmek için değil sevdirmek için kendini yeniden
büyüdün bak tanıklık ettim zihnine!
gel genişlet kalbini, aşsın hüzün yılın ilkini.