Canıma Sızan Övgüler

Hüzne bulaşmış bir bahar
anısında yolculanmış bir yaşam…

Saçlarımı yolan kara kâğıt
ufalanmış sözcüklerin yanağına uçuyor
uçuyor ki habersiz karşılanmış göğün kenarında
seccadeye savursun övgülerini
işitilmeyecek bu insiz övgüleri
seninle barındıracak bir ölümdür sonuç
ölmeye yanaşmayan bir yaşam ölüsü…

Sesimle kilit ovalayan yüzler
kahramanlar ki adımın başında iliklenen
överdi kendilerini selamımla
Ah! Kelimesine ithafen
incinmiş iki harftir övgülerimiz.

Ağlak yaşamların sessiz rüyasında
toparlanan çamurlu bir sürü
yol alıyor intiharların yoksul
ve göçük sevinçlerine karşı
günlere gavlet uyandıran bu intiharlar
hayıflı oyunlara dönüyor
enbiyası sersem yılların.

Kurumuş yaprakların gölgesinde
bağrımı yadsıyan son rüzgarlar
ünlenmiş sözlerime eşlik ediyor
gecenin belleğinde soyunan fersiz yorgunluk
durmadan sesleniyor
–ölüme olan sitemlerim hiç bitmeyecek
bitmeyen ölümler biriktirdim
günlerime ayar olmuş o ahir kelime

Ölümlerim hiç bitmeyecek.

Ihlamur Dergisi, Kasım 2016, 48. Sayı