Yağmura Doğru Bir Çocuk

Ölümün soğuk penceresinden göz kırpar yalnızlığım
ıslanmış birkaç eski hatıram
onları düşlerim sonsuzlaştırmakta
ve kırılmakta o düşlerden
yerlere inmektedir dağların gri rengi

İnsanları inciten bir yaprağı var gölgemin
ulaşınca karanlığı kargaları görüyorum
aklım uçuşan balonların özgürlüğüne dalıyor
susup dinliyorum yağmurları
kanlı bir karmaşayla
yalanların fısıldaştığı orada

Orada
iki çocuk var kumlarda oynayan
düştükçe yaralanan parmağın acısını
hissetmeden siyaha bürünen hava
gecenin yeşil buhranlı sıcağı
bir kıpırtı serper yüreğime uzaklardan
toparlanır ikisi birden
sanki kırık bir düş gibi gelir kendine

Ve şimdi dinelmiş tüm çoraklığın
gözleri süzülür her kumulun içinden
duyulmakta batakta nal sesleri
kapanmakta toprağın usul iniltileri
kapanmakta güneşin renginden arındırdığı
upuzun kara kirpikleri

Bir adı vardı çocuğun içimde
hatırlıyorum her yağmur yağdığında

Fayrap Dergisi, Haziran 2016, Sayı:85