Vera’ya Mektup

“Ömer Karakelle’nin ilk göz ağrısına…”

.

Biz seni hiç görmedik ama

Ellerini biliyoruz Hatice’den, Neva’dan

Sen Ömer’den önceydin, belki annemiz Havva’dan.

Fakat suçlu değilsin

Senden af diliyoruz hatta,

Üstümüzde kararan

Bembeyaz bulutlardan, ışıklardan, sulardan.

.

Biz

Hangi çocuğun ilk cümlesi belirgin kılacak diye

Saklandığımız yerlerin yüzlerimizdeki izlerini

Seni bekliyoruz.

Sen gelene kadar ayı gökte sanırdık

Yeşili toprakta, o masmaviyi semada…

Seni sevmekten başka bir yönümüz yok bizim

Bunu kullan, alıp babanın ellerini avuçlarına

Bu dünyanın bütün şeker satılan dükkânlarında.

Senin başkasında görünce kıyameti koparmadığın oyuncaklarından başka

Kötülüğe doğrultabileceğimiz silahımız yok bizim,

Bu hayata karşı… Bu hayatlara… Bütün büyük çocuklara…

.

Kendine iyi bak…

.

Ve eğer sözünü dinliyorsa kendine de ki: Asla!

Bir kez bile unutarak oyun olduğunu

Hayata bakma…

.

Atma büyüyünce oyuncaklarını.