İtidal Fırtınasında Zerrenin Heyecanı

I
Ellerimi yakan kalbin
Sessizliği bozan gözlerin vardı
Bir umudun ardına saplanan hissin
Dert ortağı olmaya mani değildi.

Sustun
Suskunluğun bir köşede görünmene
İmkân verirken
Akşam üzerlerini koruyordu
Kalbin bir ince sızıya müptelayken
Neden söylemeyeyim?
İtidali ayrılmaz bir düstur kabul ederdi

II
Uzunca bir ses geceden duyulan
Kaç aşık varsa hepsi birden
Duyuyor bağrışan hesapları
“bağrı yırtıklar caddesi”nden

Soruyorum
Kapı aralarında söz edenler hayatta
Birer muğlaktan ibaret değil miydi?
Ama bir tek yağmuru taşıyan güzel bir kız görünce
Yaklaşmak isterler kalbine
Onu bir daha kaybetmemek için hepsi
Şu malum sözü söyler
“Biz ikimizin de bildiği bir sırrı unutmak için buradayız”