Tek Kişiydik Bölününce Uslandık!
İplikleri gündüzün ve hüznün arasına banıyorsun
Ben ise ipi görünmeyen gölgende sarıyorum
Yazarlar
Dağın Gölgesindeki Veda
Kan kaybediyor, rutubet kokulu sokaklarla sarılı kent
Şimdilerde düğme oluyorum iki yakayı birleştiren
Ten’ha
Güzeli alelusul sevmek
Edebiyat tarihiydi
Evde Bir Zaman
Babam hırpalanmış bir akşam bırakıyor komodine
Bir kat daha eskiyor evimizin boyası her tokatta
İhtiyaç Hâlinde Kırınız
seninle aynı maddeden yaratıldık
“biraz taş karışmış çamuruna”