NEVA

Bir anlatım biçimi olarak yağmurun önce nasıl yağdığı

Sonra bu karmaşık imlasıyla ne anlattığı

Herkesten sorulacak…

‘Yaramazlık yapan çocukların şişelerinden dökülüyor.’

Evlerin çatılarına, arabaların camlarına…

Tüm varlığı faniliği görünene kadar temizliyor.

Duymak istemediğim bir söz durduğum bu saçağın altı

Uzun devrik bir cümle kaldırımlar

Ama çocukların ıslanan saçlarından kaçışan, rastladığım

Ellerime yüzüme bulaşan, hazdan kırılıp geçilen bu asfalt

Yani, havalar soğumaya başladı,

Mesela, akşama görüşürüz,

Konuşmak değil,

Susmanın bendeki nevi,

Sebepsiz bana dönen bayat bakışların kendini bir şey tasarladığı saçmalık.

Yaramazlık yapan çocukların öteye beriye çarparak yıkamadığı bir dünya artık hayat.

Ellerindeki şişelerden dökülen yağmurla, ıslandığı yerlerinden yakayı ele veren,

Gözlerimizi gözlerimize kaçırarak

İstikamet kazanan boşluk… Başardık,

Havalar soğumaya başladı…

Gitmeye gerek yok yıldızlara…