Zerdali Şarkısı

vaktin kaderini çağıldayan günlerin dinginliğidir
halısız evlerin ıssızlığını yankılayan bu yer, bu deniz
bir insanın yüreğinde insan nasıl dinlenir
-ben söylemedim
sana kandan elbiseler düşlememiştim
uykusunda gülen bir çocuğun rüyası gibi seni
zamanın hiç yaratılmadığı bir yerde bekledim

yüzünde bir yağmur unutulmuş, lirik
hayret ediyorsun uzakları anlıyor gibi
kirle boyanmış tekinsiz ellerim benim
korkulu sağanaklara bir sığınak şimdi

ağrıya ağrıya çoğalıyor battaniyenin huzuru
üveyikler, kuzgunlar, çöl toygarları
şiire belenmiş rüyaları hepsinin
üstümüze akıyor uğultulu uykusu

ve çelik zembereklerde birikirken zamanın kaderi
içimin uzayıp giden kış yollarını, hikâyeleri
çözülüp çözülüp göğsüne mi düğümlendi
sonra bir ses sınadı yazgının nefesini
-şarkı mıydın, dalında zerdali mi…