Tek Kişiydik Bölününce Uslandık!

Karanlığın işmar etmesiyle sönüyor ışık
Gecenin yarasından ansızın ayağına dolanan
Boş, grimsi bir yüz yaklaşıyor omzuna
Bütün, bundan arınıp ayrıştığı an
Elinde kalan pay sabaha çıkan soluğun
Senin yuvan beni sığdıramayacak kadar dar
İşte bu yüzden sevgilim ikimiz de azalıyoruz
Senin ayık olan gecende ben rüyamı oynuyorum
Umudumu parçalayıp iteliyorum yastığına
Çırpınıp durduğun kalbin bu yüzden büyümüyor
Hep uyanık ve sarhoş oluşun bundan

İplikleri gündüzün ve hüznün arasına banıyorsun
Ben ise ipi görünmeyen gölgende sarıyorum
Cehennemin ardışık kovuklarında güneşleniyorum
Sen ise güzelliğin koynunda açılıyorsun
Ters düzlemlerden yeni bir ayrıntı yakaladık
Göbeğinin bağı burada gömülü

Çenen yarısından aşağı bantlarla örülü
İhtimaller, tesadüfün ağında çözülü
Yarım yamalak bir satır işliyorsun kalbime
Ben o satırları senin yüzünde çoğaltıyorum
Hani şiirin sızdığı o irin damlasında
O sapsarı göçüğün yarasında
Küstah bir tavrın günahını üretiyorsun
Kustuğun poşetler eğreti gözüküyor insanlara
Ben bunları toplayıp sırıtıyorum dünyaya